نقد و بررسی
بخوانید
فقط بکش| نقد و بررسی بازی Hatred
1
نقد و بررسی

فقط بکش| نقد و بررسی بازی Hatred

نوشته ۲۰ مرداد ۱۳۹۴ - ۷:۴۷

امروزه مفهوم بازی مستقل رنگ و بوی بهتری به خود گرفته است. حد‌اقل امسال که گوی رقابت‌ها را از خیلی‌ها ربوده‌اند. نمونه بارز آن‌هم Ori and The blind Forester بود که به موجب آن، ماجرایی خاص آکنده از خلاقیت های هنری دیده بودیم. با امثال بازی White Night نیز عمق تاریکی را حس کردیم و حال موقع کمی خشونت است. شاید این رنگ و بوی بازی‌های مستقل به خاطر خلاقیت باشد و یا چیز‌های دیگری که به هر حال نشانه هایی از ایده و نوآوری دارند؛ اما Hatred آبروی تمام بازی های مستقل را برده است. اصولاً نباید در ابتدای نقد برای بازی نتیجه گیری کرد آن هم به طور مستقیم. از آنجایی که Hatred یک استثنا در بین بازی های ویدئویی است باید آن را بدور از هر گونه قاعده و قانونی دانست. لازم است بگویم Hatred به عنوان هشتمین اثر از عجایب خلقت، کلاً ساختار نقد و بررسی خود را تغییر داده است. بزنیم به تخته سازندگان کلسیونی از ویژگی های ضعیف و مزخرف را کنار هم جمع کرده اند و در کنار آن فقط می گویند: خشونت. شرم آور است که سازندگان فقط بر روی یک ایده یا شعار خود تمرکز کنند و الباقی بازی را به امان خدا رها کنند. جالب آنجاست که همین بخش های رها شده، ایده هایشان را با خاک یکسان کرده اند. کلاً تمام بخش‌های Hatred به جان هم افتاده اند.

Hatred هر چیزی را از شما دریغ می کند؛ هر آنچه که فکرش را می کنید. وقتی بازی شروع شد اندکی دیدگان را تنگ تر کردم چرا که قبل از آن حسابی با اثر جدید راک استدی و Witcher 3: Wild Hunt مشعوف شده بودم و چاره ای نداشتم جز این که یک ریکاوری را برای نوع دید خود به یک بازی مستقل در نظر بگیرم. بگذریم! بازی شروع شد و در کمال تعجب خود را در میان کشتاری خونین دیدم! امکان ندارد. داستان بازی شروع شد؟ بله! شروع شده بود. گنگ بودن تا چه قدر؟ فقط این را توانستم از داستان درک کنم که شخصیت اصلی مبتلا به یک بیماری روانیست و از این رو می خواهد نسل همه را منقرض کند و در این بین به دنبال بهترین راه برای کشتار است. داستان بازی پازل‌هایی ناهماهنگی است که هر چه قدر فکر کنید، ترکیب شدنشان غیر ممکن است. روایت؟ شخصیت پردازی؟ نداریم! فروخته شده اند به خشونت. ای کاش همین هسته اصلی داستان جذاب می بود اما باید بگویم یکی از احمقانه ترین داستان هاییست که می توان برای یک بازی نوشت.

http://img5.downloadha.com/hosein/Game/May%202015/31/Hatred-screenshots-04-large.jpg

برگردیم به همان زمانی که خود را در میان یک مشت خشونت دیدم. با خود گفتم باید بازی حداقل در گیم پلی عملکرد متوسطی داشته باشد اما خیر! بازی دارای دوربین ایزومتریک است که گاهاً نیز از آن خارج می شود و حالت سینمایی به خود می گیرد. واقعاً گیم پلی بازی خشونت آور نیست. برای من که اصلاً و به هیچ وجه! Hatred را باید به عنوان یک اثر کمدی، قابل تقدیر است. چرا که گاهی با مشاهده گیم پلی بازی باید خندید و گفت: بی ذوقی تا چه قدر؟ بازی فقط کشتن می خواهد؛ هر آن کس که روبرویتان است. بزرگ ترین لطفی که در حق گیمر بازی می شود قرار دادن یک سری سلاح ها با تنوع متوسط است. البته دروغ چرا، از اول این کشت و کشتار یک ریتم خاصی به بازی می‌دهد اما از آن به بعد بلای جایتان می‌شود. سپس فقط باید کشت. جالب آنجاست هیچ تنوعی در بازی وجود ندارد. معمولاً در این چنین مواردی باید تنوعی در سلاح‌ها، دشمنان و امثال این موارد بوجود آورد، ولی خب اگر از ابتدا نقد را خوانده باشید می‌دانید که انجام این موارد صرفاً یک رویاست. حداقل یک ذره تلاش را برای تنوع گیم پلی بازی می‌دیدیم کافی بود که البته همان یک ذره نیز در این بازی جایی ندارد. دشمن شما در این بازی همه هستن؛ از افراد معمولی گرفته تا ساختمان ها. باید بدون رحم به آن ها حمله کنید. مدام باید بکشید و هیچ! به نظرم سازندگان به قول خودشان قصد داشته اند تا آزادی عمل کاملی را به گیمر بدهند اما فکر کنم نمی دانند که حال آزار عمل نابخشودنی را خلق کرده اند. کلاً بازی گیمر را محدود کرده است. هدف خاصی در بازی ندارید جز این که بکشید. نه تنها هدف بلکه چالشی نیز وجود ندارد که بازی اندکی قابل تحمل شود.

http://img5.downloadha.com/hosein/Game/May%202015/31/Hatred-screenshots-02-large.jpg

جلوه‌های بصری بازی در کنار موسیقی‌ضعیف، شاهکار سایر بخش‌ها را تکرار کرده‌‌اند. خوش‌بختانه صداگذاری با اندکی رحم، فارغ از این موارد است که البته آن‌هم به خاطر دیالوگ‌های بی‌ارزش و باز‌ هم مزخرف بازی گم شده است. اما با این حال شاید تنها نکته قابل تحمل بازی نیز همین گرافیک باشد. آن هم قابل تحمل نسبت به سایر بخش ها. با این وجود نمی شود اشاره نکرد که گرافیک بازی افتضاح است. یکی از مضحک ترین چیزی که از آن مطلع شدم ساخته شدن این بازی با موتور Uneral Engine 4 بود. مگر می شود؟ نمی دانم سازندگان از کدام خصوصیت های این موتور استفاده کرده اند که این شاهکار گرافیکی را تحویل داده اند. تکسچر ها را که در اوج مصنوعیت خود قرار دارند. لوکیشن ها نیز تنوع کمی دارند و از لحاظ ساختار شبیه به هم هستند با این تفاوت که با یک روپوش ظاهری دیگر به خود می گیرند. شاید در این بین تنها پویایی نسبی محیط باشد که برای چند ثانیه‌ای، سازندگان Hatred را از آن چیزی که تفکرش را داریم خارج کند؛ البته دقت کنید برای چند ثانیه ای. الباقی بخش های گرافیک نیز از ساختار کلی بازی یعنی افتضاح، پیروی می کنند. معمولاً سازندگان مستقل توجه خاصی به طراحی هنری بازی های خود دارند اما باز هم Hatred سرپیچی کرده است و شعار باطنی‌اش یعنی عدم شناخت هر قانون و قاعده ای را دوباره آشکار کرد. همان طور که گفتم شخصیت اصلی بازی یک فرد دیوانه و مبتلا به یک بیماری روانی است. خب این یک فرصت مناسب برای سازندگان بود که بتوانند با یک فضاسازی مناسب از دید شخصیت اصلی، ذوق هنری خود را نشان بدهند اما چه فایده که به جای آن، به بهترین شکل ممکن بی ذوقی خود را نشان دادند.

نکات مثبت

الان اصلاً فرصت شوخی نیست

نکات منفی

تمام ساختار بازی

ارزش‌گذاری
امتیاز بازی‌نما
امتیاز خوانندگان
امتیاز دهید
داستان
2.0
گیم‌پلی
3.0
موسیقی
4.0
گرافیک
4.5
نگاه کلی

بهترین تصمیم عمرتان در تاریخ بازی های ویدئویی تجربه نکردن Hatred است و بدترین آن نیز تجربه کردن این بازی است! به جرئت می توانم بگویم Hatred در صدر بدترین بازی های ویدئویی تاریخ قرار‌دارد. بازی که هیچ چیز ندارد و فقط خشونت تنها داشته های اوست. خشونتی که به خاطر خلق شدن به بدترین شکل ممکن، بیشتر شبیه یک فیلم کمدی است. نمی خواهم در انتهای نقد بگویم که بازی فدای خشونت شده است؛ بلکه فدای کم کاری ها، تنگ نظری و کوته فکری های سازنده شده است. به نظرم این عنوان با اندکی بخشش می تواند، این لیاقت را داشته باشد که آن را یک بازی ویدئویی بنامیم.

4.0
امتیاز بازی‌نما
امتیاز خوانندگان
شما قبلا رای داده اید.
نظرت چیه؟
باریکلا!
79%
خوب بود!
5%
بد نیست!
2%
که چی؟
5%
اشتباه!
9%
درباره نویسنده
حسین رضایی
1نظر

شما باید ورود نظر بگذارید