نقد و بررسی
بخوانید
Batman Arkham Origins | درد‌های یک خفاش
0
نقد و بررسی

Batman Arkham Origins | درد‌های یک خفاش

نوشته ۱۳ آبان ۱۳۹۲ - ۱۵:۱۵

می‌گویند هرچیزی زیادش خوب نیست، حتی اگر بهترین باشد. شاید استفاده از این نقل‌قول برای جدیدترین نسخه‌ی بتمن کمی سخت‌گیرانه باشد، اما پس از تجربه‌ی دوتا از بهترین بازی‌های نسل با حصور شوالیه‌ی سیاه، انتظارات از او بیشتر است. هرچه باشد، او پایه‌گذار یکی از بهترین و روان‌ترین سیستم‌های مبارزه بود که حتی عناوینی چون Sleeping Dogs با تقلید درست از آن به موفقیت خوبی دست‌یافتند. بدون اغراق می‌توان Freeflow Combat System را یکی از برترین نوآوری‌های نسل دانست که Rocksteady به زیبایی توسط آن نشان داد که برای موفقیت نیازی به شهرت و استفاده‌ از کلیشه‌ها نیست و نوآوری یکی از مهم‌ترین نکات در موفقیت هر عنوانی است. اکنون خفاش معروف دوباره بازگشته، اما بدون کسانی که او را در دنیای بازی موفق‌ کرده‌اند. می‌گویند که اگر خالق مخلوقی عوض شود، آن مخلوق هیچ‌گاه نخواهد توانست دوباره همان‌چیزی شود که بود و این چیزی‌است که در ریشه‌های بتمن و شهر پردردسرش گاتام، شاهد هستیم.
پس از مشخص‌شدن عدم حضور Rocksteady در پروژه‌ی جدید بتمن، تقریبا تمام طرفداران سری Arkham این بازی را یک شکست می‌پنداشتند؛ اگرچه آشی را که Warnerbros Montreal پخته نمی‌توان یک شکست قلمداد کرد. در واقع Origins به عنوان یک بازی مستقل بسیار هم سرگرم‌کننده و زیباست اما در مقایسه با اجدادش، تنها بی‌احترامی بزرگی به طرفداران خفاش است.

  Remote Claw تنوع نسبی خوبی به گیم‌پلی بخشیده.

 

داستان Origins قبل از ماجرا‌های تیمارستان و شهر‌آرکام جریان دارد. شوالیه‌ی سیاه اکنون در اوج جوانی خود قرار دارد و بیشتر از همیشه کله‌شق و مغرور است. در واقع پرداخت به شخصیت بروس وین و پختگی او یکی از مسایلیست که سازندگان به وضوح قصد مانور رو آن را داشته‌اند و تا حدودی هم در این راه موفق بوده‌اند. آن‌ها توانسته‌اند بتمنی‌ را به تصویر بکشند که کله‌اش باد زیادی داشته و گاهی به حرف هیچ‌کس حتی آلفرد هم اعتنا نمی‌کند. اما رویداد‌هایی که تا انتهای بازی رخ می‌دهند کمی بادکله‌ی او را خالی کرده و به عبارتی عاقل‌ترش می‌کنند.

Black Mask، بدمنی که پتانسیلی بیشتر از این‌ها داشت.

این‌بازی هم مانند Arkham City در هوای برفی جریان دارد. روز کریسمس است که گروهی از زندانیان Blackgate به رهبری Black Mask از آن فرار می‌کنند. آن‌ها در حین انجام این کار رییس‌پلیس فاسد شهر، Loeb را نیز به قتل می‌رسانند. ساختمان و استخوان‌بندی داستان بازی برای یک Prequel قابل قبول است و با این‌که مخاطب از اتفاقات آینده با‌خبر است، اما به احتمال فراوان در دو یا چند سکانس سورپرایز خواهد شد. اکثر بدمن‌های معروف دنیای بتمن نیز در بازی حضور دارند و هر کدام به نحوی با بتمن روبرو می‌شوند. با این که داستان بازی تا اواسط آن روایط خوبی دارد اما 2 ساعته پایانی آن بیش‌از حد کش‌دار و خسته‌کننده می‌شود. در واقع بازی حداکثر 7 یا 8 ساعت طول می‌کشد که از این مدت زمان حداقل 2 ساعت آن اضافیست و صرف رفتن از نقطه‌ی A به B و بالعکس می‌شود. پایان بازی نیز بدترین پایان در کل سری و یکی از قابل‌پیش‌بینی‌ترین پایان‌ها در این نسل است. در واقع عجله در ساخت بازی در این‌جا به شدت احساس می‌شود به‌طوری‌که از 8 قاتلی که Black Mask برای دستگیری بتمن اجیر کرده بود 2 تای آن‌ها یعنی Shiva و DeadShot در داستان اصلی بازی هیچ‌حضوری ندارند و در کمال تعجب بتمن باید به سراغ آن‌های برود تا شاید بتوانند او را بکشند!

 

یکی از عجیب‌ترین نکات بازی، افت گرافیکی آن نسبت به Arkham City است. با این که این تفاوت چندان مشهود نیست، اما افت کیفیت‌ بافت‌ها در بعضی نقاط بازی توی ذوق می‌زند. انیمیشن‌ها و افکت‌های گرافیکی بازی نیز کاملا مستقیما از بازی قبلی به این نسخه راه پیدا کرده‌اند و و WB Montreal هیچ تغییری در آن‌ها ایجاد نکرده‌است. مشکلات‌ فنی مثل Crash کردن‌های پیاپی هم علاوه‌بر اعصاب‌خردی طرفداران در سراسر دنیا، نشان از عدم تست و پالیش قنی کافی بر روی بازیست. محیط‌ بازی نیز کاملا به بازی قبلی شباهت دارد و سازندگان با وحود اضافه‌کردن نیمه‌ی دیگر گاتهام به نقشه‌، نتوانسته‌اند تنوع کافی را در محیط‌های بازی ایجاد کنند. متاسفانه شباهت بیش‌ازحد محیط‌ بازی به نسخه‌ی پیشین باعث شده تا برخی اوقات مخاطب تفاوت بین یک نسخه‌ی جدید و DLC را تشخیص ندهد!

دشمنان بازی مانند قسمت قبل تنوع قابل‌قبولی دارند

یکی از نگرانی‌های طرفداران سری در مورد Origins، عوض‌شدن صدای کاراکتر‌ها به‌خصوص Joker معروف است. پس‌از خداحافظی مارک‌ همیل از این کاراکتر دوست‌داشتنی، طرفداران نگران بودند که مبادا جایگزین‌ او وظیفه‌اش را به خوبی انجام ندهد که خوشبختانه Troy Baker (جوئل و بوکر دویت) توانسته به‌خوبی از عهده‌ی این وظیفه‌ی سنگین برآید و به‌خوبی مغز مریض و روانی جوکر را با صدای خود زنده کند. در سوی دیگر، Roger Craig Smith ( اتزیو و کریس رد‌فیلد) جایگزین Kevin Conroy شده و در نقش بتمن جوان فرو رفته و با این که جذبه‌‌ی Conroy را ندارد، اما به خوبی توانسته خامی و جوانی بتمن را نسبت به قبل، نشان دهد. هر‌چه باشد، دیگر همه بتمن در دنیای بازی و انیمیشن را با Kevin Conroy می‌شناسند و عادت‌کردن به یک صدای‌ جدید، هرچفدر هم که خوب باشد، سخت است.
متاسفانه WB Montreal در زمینه‌ی افکت‌های صوتی نیز کم‌کاری کرده و عملا همان صداهایی را که در AC شنیدیم را بار دیگر در Origins نیز خواهیم‌شنید. موسیقی بازی نیز همچون نسخه‌های قبل شامل قطعه‌ها‌ی حماسی زیبایی می‌شود که به خوبی مخاطب را در طول بازی همراهی کرده و او را در جو بازی قرار می‌دهند.

گیم‌پلی سری Arkham همیشه از بهترین‌ها و متفاوت‌ترین‌ها در ژانر Action Adventure به حساب می‌آمد و به‌قول‌معروف صاحب سبک بود؛ اما متاسفانه این ویژگی در Origins وجود ندارد! Rocksteady با ساخت AC ثابت کرد که مرزی برای خلاقیت وجود ندارد هرجه‌قدر هم‌که یک بازی نوآورانه باشد، باز هم می‌توان آن‌را پیشرفت و توسعه داد. اما متاسفانه پس‌از کنار‌رفتن Rocksteady از Origins، دیگر آن خلاقیت گذشته احساس نمی‌شود. گیم‌پلی Origins زیباست. همان‌گونه که گیم‌پلی AA و AC زیبا بود. اما متاسفانه‌ هیچ‌چیز جدیدی را در این بازی شاهد نیستیم.
FreeFlow Combat بازگشته، اما با کمترین پیشرفت. مبارزات بازی به‌همان روانی هستند که در AC دیده‌بودیم. مسلما این سیستم لذت‌بخش است، اما بعد از گذشت دو سال توقع تغییرات بیشتری داشتیم.

ارزش‌گذاری
امتیاز بازی‌نما
امتیاز خوانندگان
امتیاز دهید
داستان
9.5
9.0
گیم‌پلی
9.3
8.6
موسیقی
8.9
9.4
گرافیک
8.8
8.5
9.1
امتیاز بازی‌نما
8.9
امتیاز خوانندگان
4نظرات
شما قبلا رای داده اید.
نظرت چیه؟
باریکلا!
83%
خوب بود!
8%
بد نیست!
5%
که چی؟
0%
اشتباه!
5%
درباره نویسنده
The Catalyst

شما باید ورود نظر بگذارید