نقد و بررسی
بخوانید
The Wolf Among Us | صحنه‌هایی از زندگی یک گرگ
0

The Wolf Among Us | صحنه‌هایی از زندگی یک گرگ

نوشته pourya۰۱ آبان ۱۳۹۲ - ۲۱:۳۱
 
 
در صفحات آغازین نمایشنامه‌ی شکسپیر، مکبث، سه جادوگر جمله‌ی معروفی می‌گویند که خواننده را در اول گمراه و در آخر راهنمایی می‌کند. اگر حتی بخشی از آن را خوانده باشید، باید جمله‌ی “fair is foul, foul is fair” و یا “پاک پلید است و پلید پاک” را به خاطر داشته باشید. شاید بتوان گفت The Wolf Among Us -بدون عمد- در اولین اپیزود خود تا حدودی کار مشابه‌ای را انجام می‌دهد. پیش از شروع بازی باید به بازیکن اخطار داد که اگر نمی‌خواهد ذهنیتی که از کودکی نسبت به شخصیت‌های افسانه‌ای و دوست داشتنی همچون “دیو و دلبر” و “شنل قرمزی” داشته است از بین برود بهتر است هرچه سریع‌تر از بازی خارج شود!

موفقیت کم‌نظیر سری The Walking Dead که باعث شد TT Games را که چندان در وضعیت خوبی به سر نمی‌برد دوباره بر سر زبان‌ها بیندازد؛ نوید خلق عنوانی مشابه را می‌داد. هنوز که هنوز است افراد زیادی به دلیل اتفاقاتی که آخرین اپیزود فصل اول TWD اتفاق افتاد در شوک به سر می‌برند. عده‌ای منتظر انتشار اپیزود بعدی بازی هستند و بالاخره پس از مدت‌ها انتظار عرضه شد. اشتباه نکنید، این عنوان اولین اپیزود فصل دوم TWD نیست، بلکه سری جدیدیست که بر اساس کمیک Fables (با نویسندگی Bill Willingham) خلق شده است! 

 
پیش از شروع بازی باید یادآوری شود که خواندن کمیک این سری به بهتر درک کردن شخصیت‌ها کمک زیادی می‌کند، اما از الزامات نیست. خوشبختانه بازیکنانی که با Fables آشنایی ندارند (نوسنده‌ي این نقد از زمان معرفی بازی در سال 2011 به خاطر علاقه‌ی شدید این کمیک را دنبال کرده) مشکلی در ارتباط برقرار کردن با شخصیت‌ها نخواهند داشت. چرا که “Faith” (نام اپیزود اول) به خوبی دنیای Fables را به مخاطب معرفی می‌کند. جدا از این‌ها داستان بازی قبل از جریان کمیک به وقوع می‌پیوندد. اما Fables درباره‌ی چیست؟ شخصیت‌های داستان‌های فولکلور و دیگر افسانه‌ها (که خود را fables می‌نامند) توسط “دشمن” از خانه‌های خود رانده شده‌اند، به دنیای انسان‌ها آمدند و به منهتن مهاجرت کرده‌اند. جامعه‌ی کوچکی که توسط آن‌ها تشکیل شده “Fabletown” نام دارد و از دید انسان‌ها مخفیست. اکثر شخصیت‌ها به شکل انسان در آمده‌اند تا به راحتی قابل رویت نباشند (هرچند برخی از آن‌ها مانند Mr. Toad با همان شکل اصلی خود زندگی می‌کنند). در TWAU بازیکن کنترل Bigby (و یا همان Big Bad Wolf یا گرگ بد گنده) را در دست می‌گیرد که از گرگ بودن و حمله کردن به شخصیت‌های داستان‌های فولکلور، کلانتر جامعه‌ی کوچک Fabletown شده است. البته ساکنین شهر نگاه خوبی به او ندارند. چرا که به نقل از بازی، خاطرات مردم از ذهنشان پاک نمی‌شود و رفتارهای Bigby در زمان گرگ بودنش تاثیر بدی روی آن‌ها گذاشته است.

با تمام این‌ها، شخصیت بد داستان Bigby نیست؛ بلکه قاتل سریالیست که سر مقتولین را می‌برد و جلوی آپارتمان کلانتر می‌گذارد. پس از مدت‌ها فردی به قتل رسیده و این Bigby است که باید با تمام بدی‌ها‌ی مردم بسازد تا بتواند قاتل را پیدا کند. شاید بهتر باشد بیشتر از این چیزی در مورد ادامه‌ی داستان گفته نشود. در نگاه اول، Bigby مخاطب را به یاد شخصیت‌های فیلم‌های نوآر دهه‌ی 70 می‌اندازد. فردی عصبی که دائماً در حال نبرد با خیر و شر است و نمی‌تواند به درستی این دو را از هم تشخیص دهد. خانه‌ی او کوچکترین آپارتمان شهر است و با وارد شدن به آن کاملاً مخاطب را به یاد شخصیت‌های تیپیکال همین ژانر می‌اندازد. اگر با فیلم میانه‌ی خوبی ندارید، مکس پین بهترین نمونه‌ی موجود است. Bigby که زندگی چندان مساعدی ندارد زندگی چندان جالبی ندارد و اکثر مواقع تنها است. حرفی نیست که توسط او زده شود و در آن کنایه نباشد. با تمام این اوضاف در باطن و با جستجو در اعماق ذهن او، بازیکن در میابد که Bigby فرد بدی نیست و تنها به خاطر کارهای گذشته است که در تاریکی مطلق فرو رفته است. با پیشروی در بازی، بازیکن متوجه می‌شود که اکثر مردم Fabletown شخصیت تاریکی دارند و نفرتشان نسبت به Bigby تا حدودی افراطیست. 

 
انتخاب‌هایی که در مسیر داستان TWD بازیکن را در یک دوراهی قرار می‌داد به این سری نفوذ کرده‌اند و بیش از پیش بازیکن را تحت فشار قرار می‌دهند. اگر در TWD در هر اپیزود تنها یک تصمیم بزرگ گرفته می‌شد، در TWAU بازیکن مدام در حال تصمیم‌گیری در رابطه با موضوعیست که مسیر بازی را به کلی تغییر می‌دهد. در یک مقیاس بزرگتر، شخصیت Bigby قرار دارد. او که توانایی تبدیل شدن به شکل اصلی خود (گرگ) را دارد، بازیکن را در موقعیت‌های متعددی وادار به تصمیم‌گیری در رابطه با نحوه‌ی برخورد خود می‌کند و چه خوب هم تاثیر خودش را می‌گذارد. بازی فرصت کمی را برای تصمیم‌گیری در اختیار بازیکن می‌گذارد و همین نکته‌ی به ظاهر بی‌اهمیت به نحوه‌ی تصمیم‌گیری کمک شایانی می‌کند. چرا که بازیکن خود را جای Bigby می‌گذارد و مانند او وقت کمی برای تصمیم‌گیری دارد. این مورد باعث می‌شود تا بازیکن به دنبال تصمیم خوب یا بد نباشد و گزینه‌ای را انتخاب کند که در آن زمان به عقیده‌ی او درست بوده است. می‌توان جواب سوالی را با کنایه داد و یا به جای گفتگو و منطق با زور جلو رفت. تمام این تصمیمات بر روی شخصیت‌های داستان و دیدشان نسبت به Bigby تاثیر می‌گذارند. در حقیقت نکته‌ای گه به طور واضح متوجه‌ی آن می‌شود، تلاش‌های متعدد Bigby برای مخفی کردن گذشته‌ی خود است. ظاهراً او به این موضوع حساسیت دارد و در برخی صحنه‌های که صحبت از گذشته می‌شود تاحدودی عصبی می‌شود. می‌توان گفت تمام شخصیت‌های شهر پس از مهاجرت به منهتن برای شروعی دوباره تلاش کرده‌اند. در بین تمام آن‌ها این Bigby است که نمی‌تواند با خود کنار بیاید و کمی محتاطانه عمل می‌کند. شاید بتوان گفت نقطه‌ی مقابل او Woodsman (قهرمان شنل قرمزی) قرار دارد که به راحتی به گذشته‌ی خود رجوع می‌کند و تاحدودی کمتر ناراحت می‌شود. در واقع ماموریت اصلی Bigby روبه‌رو شدن با خود است و کنار آمدن با گذشته‌ی خود. 

شوک‌های داستانی که به بازیکن وارد می‌شوند به خوبی تاثیرشان را روی بازیکن می‌گذارند؛ چرا که در زمان مناسبی اتفاق می‌افتند و به درستی مقدمه چینی شده‌اند. داستان تاریک و شخصیت‌های سیاه بازی (شاید بتوان گفت با صفات انسانی و یا شخصیت اصلی و نه افسانه‌ای) که مردمانش از داستان‌های کودکان برآمده‌اند در کنار خشونتی در حد TWD موقعیت جالبی را به وجود آورده که تنها برای بزرگسالان مناسب است. 

دو بخش مهمی که در بازی‌های ماجراجویی وجود دارد معماها و قابلیت اکتشاف بیشتر هستند. TWAU شوتر سوم‌شخص نیست، بازی ماجراجوییست و باید معماهای قابل قبولی داشته باشد. متاسفانه گیم‌پلی بازی تغییر چندانی نداشته و مثل TWD است. به نظر می‌رسد به همان اندازه که TT Games در قصه‌گویی پیشرفت کرده، در طراحی گیم‌پلی پسرفت کرده است. معماهای زیادی که بازیکن را به فکر وادار کنند وجود ندارد و اگر هم باشند ساده هستند و خطی. بهرین کاری که می‌توان کرد خاموش کردن راهنمای بازیست که تا حدودی به بهتر شدن تجربه‌ی بازی کمک می‌کند. البته با تمام این اوصاف، گیم‌پلی بازی نسبت به TWD پیشرفت قابل ملاحظه‌ای (و نسبت به S&M پسرفت) داشته است. صحنه‌های اکشن بازی بیشتر شده‌اند و QTE‌ها نیز دوباره طراحی شده‌اند و تاثیرگذارتر از TWD هستند. همچنین راه‌های بیشتری برای درگیر شدن با دشمن وجود دارد. نکته‌ی دیگری که باید ذکر شود قدرتمند بودن fable‌ها است. ظاهراً در TWAU برای از پای در آوردن دشمن باید زمان بیشتری را نسبت به TWD (برای کشتن یک زامبی) صرف کنید که لذت این لحظات را دوچندان می‌کند. با تمام گفته‌ها، Bigby به سختی در مبارزات شکست می‌خورد و اگر چند بار QTE‌ها را از دست بدهید اتفاق خاصی نمی‌افتد که از تاثیرگذار بودنشان کم می‌کند. به طور می‌توان گفت که TWAU جدا از صعف‌هایی در گیم‌پلی، در مقایسه با عنوان پیشین TT Games در این بخش پیشرفت قابل ملاحظه‌ای را داشته است.

 
عناوین ماجراجویی نیاز به صداگذاری و گرافیک قابل قبول دارند و در این زمینه TT Games بار دیگر نشان داد که بدون استاد بی چون و چرای این بخش است. بدون استفاده از تکنیک‌های پیشرفته (B:TS)، اولین اپیزود بازی در روایت داستان سنگ‌تمام می‌گذارد. تمام شخصیت‌ها (Bigby، سفید برفی و حتی Mr. Toad که حیوان است) به لطف صداگذاری عالی به خوبی تاثیر خود را روی بازیکن می‌گذارند. از گرافیک زیبای بازی نیز نمی‌توان چشم‌پوشی کرد. رنگ‌بندی هوشمندانه‌ی بازی که وجود رنگی بودن به خوبی اتمسفر تاریک شهر را به رخ بازیکن می‌کشد. می‌توان در این زمینه TWAU از TWD هم بهتر عمل کرده است. البته افت فریم و مشکلات فنی وجود دارند و مانند گذشته نمی‌توانید کات‌سین‌ها را skip کنید. به نظر می‌رسد موتور بازی این قابلیت را ندارد! این چنین مشکلات باید در این نسخه حل شده باشند، اما توجه زیاد به داستان بازی باعث نادیده گرفته شدن مشکلات فنی شود.

در این روز‌ها که سازنده‌‌های پر سر و صدا برای فروش عناوینشان ادعاهای بی‌جایی می‌کنند و به جای پیشرفت از دیگران انتقاد بی‌مورد می‌کنند، TT Games بار دیگر و بدون سر و صدایی عنوان تازه‌ای را منتشر می‌کند که در عین ساده بودن، یک ثانیه‌ از تجربه‌ی آن به صد ساعت پایان‌های مختلف، استفاده از بازیگران مشهور و بی‌توجهی به فلسفه‌ی اصلی گیم می‌ارزد. TWAU با تمام مشکلات خود یک شروع عالی برای سری جدید The Wolf Among Us است.

 
[rate] 
نظرت چیه؟
باریکلا!
78%
خوب بود!
6%
بد نیست!
11%
که چی؟
6%
اشتباه!
0%
درباره نویسنده
pourya

شما باید ورود نظر بگذارید